چند وقت پیش، سهواً همهچیزِ گوشیم پاک شد.
یه سری ویس، متن و فایلهای دیگه داشتم که مدتها پیش ذخیره کرده بودم تا بعداً گوششون کنم یا به متن تبدیلشون کنم. اما هیچوقت نرفتم سراغشون و با پاک شدن گوشی، همهشون از بین رفتن.
اولش ناراحت شدم، ولی بعد با خودم فکر کردم: اگر بیشتر از یک سال گذشته و حتی یکبار هم سراغشون نرفتم، پس واقعاً چقدر برام مهم بودن؟ اگر توی این همه مدت کاری که قرار بود باهاشون انجام بدم رو انجام ندادم، شاید یعنی بودن و نبودنشون اونقدرها هم فرقی نداشته.
فکر میکنم این فقط درباره فایلهای گوشی نیست.
توی وسایلمون، توی ذهنمون و حتی توی زندگیمون، چیزهای زیادی هست که سالها نگهشون داشتیم، اما هیچوقت بهشون برنمیگردیم. انگار فقط داریم بارشون رو با خودمون حمل میکنیم؛ بدون اینکه حتی بدونیم چرا هنوز نگهشون داشتیم.
بعضی وقتها این بار میتونه چند تا فایل قدیمی باشه، بعضی وقتها یه وسیله، یه خاطره، یه زخم یا حتی یه حس کهنه.
کاش میشد اینها رو هم، درست مثل فایلهای گوشی، گاهی سهواً یا حتی عمداً پاک کرد.
