با الگوریتم ها مشکل دارم
ولی بیشتر با بنده ی الگوریتم ها بودن مشکل دارم.
در دنیای فعلی الگوریتم ها احاطه مون کردن، ولی بنده ی الگوریتم شدن در نهایت خلاقیت رو ازمون می گیره.
الگوریتم ها یعنی وقتی اینستاگرام رو باز می کنی، اون برات انتخاب کنه چی رو ببینی؟
وقتی توی گوگل سرچ می کنی، اون بهت بگه کدوم نتیجه رو ببینی و …
الگوریتم ها وجود دارند اما نباید خیلی بهشون بها بدیم و جدی بگیریم.
شاید کمتر دیده بشیم یا حتی در کوتاه مدت و میان مدت دیده نشیم، اما همیشه خلاقیت انسانی باقی میمونه.
هوش مصنوعی ضعف الگوریتم ها رو نشون میده، یه مفهمومی داریم به اسم خودخواری.
یعنی هوش مصنوعی ها با اطلاعات خودشون دوباره آموزش داده بشن. عملا بعد از مدتی کارایی شون از دست میدن.
مثالی که براش میزنند، مثل ماری که دم خودش رو می خوره.
برای همین ظاهرا هوش مصنوعی ها فوقالعاده باشن، هر روز محتوای بیشتری درست کنند.
ولی هر چقدر جلوتر بریم، ارزش محتوای انسانی بیشتر و بیشتر میشه
در آینده نزدیک شرکت ها و آدم ها برای محتوای صد در صد انسانی تقاضای زیادی خواهند داشت.
محتوای انسانی
