رفتن به سمتی که ببینم مخاطب چی می خواد، آرامشم رو برای نوشتن ازم می گیره.
لذت نوشتن رو از من می گیره. دوست دارم آزاد باشم، برای خودم باشم.
این دیده شدن و مخاطب چیه که حتی لذت زندگی کردن رو از ما گرفته!؟
به محض اینکه غافل میشم، می بینم دارم برای مخاطب می نویسم، در حالی که اینجا رو زدم که فقط برای خودم باشم.
فقط چیزی که دوست دارم رو بگم. فارغ از اینکه مخاطبی باشه و بخونه یا خوشش بیاد.
