وقتی مزه ی نوشتن، خواندن و خوانده شدن در وبلاگ رو تجربه کنی، دیگه به این راحتی نمیشه رهایش کرد.
از سال ۱۳۹۰ که شروع کردم هیچوقت نتونستم نوشتن را ترک کنم.
گاهی آنلاین و گاهی آفلاین و شخصی، مهم اینه که همیشه نوشتم.
نوشتن برایم حکم تراپی داره.
پ.ن: my trapy is boxing، بیف
![]()