دسته: تفکرات و یادداشت‌های من

از کودکی با نوشتن بزرگ شدم. نوشته هایی که شاید معمولی بودند، اما شخصیت من را شکل دادن.

نوشتن را از زنگ‌های انشا شروع کردم.

هر بار ناامید تر برمیگردم

هیچ وقت از تلگرام و اینستاگرام خوشم نیومد.

اومدن که آدما راحت تر با هم ارتباط برقرار کنند و بهم نزدیک تر بشن

اما بیشتر باعث شدن از هم دورتر و تنهاتر بشیم.

امروز نوشتن ام نمیاد!

ولی می خوام هر طور شده بنویسم. به هدفم متعهد بمونم حتی اگر قرار باشه کیفیت مطالب را فدای کمیت کنم.

این مطلب در همین راستا نوشتم.

امروز یه پسر جوون ۲۰ تا ۲۵ ساله دیدم. از غیرتش خوشم اومد.

بعضی اساتید فوق العاده هستند.

همیشه نسبت به شبکه های اجتماعی مقاومت داشتم. عقیده دارم وقتی وارد این بازی بشی، هدفت، آرامش ات و حتی خودت را گم می کنی.

یکم فرصت بده بهش فکر کنم.